NostalBus door de ogen van voorzitter Sven De Boeck:
Brugge ... Venetië van het Noorden, voor velen een stolp waaronder goed geconserveerde gebouwen de wereldtoerist moeten lokken. Maar zoals iedereen zijn eigen betekenis geeft aan zijn leefwereld, zo was Brugge voor de jonge student Sven De Boeck een oord dat doorkruist werd door 26 sympathieke stadsbusjes type Van Hool AU124 Cummins, met dito sympathieke chauffeurs waar menig gesprek mee werd gevoerd. Winter. zomer, elke verlofdag was voldoende rechtvaardiging om de voordelen van het stadsabonnement ten volle te benutten, en te genieten van de ziel die deze busjes nog hadden. 1992 was dan ook niet alleen het jaar waarin de niet aflatende verkeerscongestie in Brugge eindelijk opgelost werd door het nieuwe verkeersplan, maar ook waarin de doorleefde Cumminsbusjes verdreven werden door fonkelnieuwe Van Hool A508. Onze Sven was zijn 26 lieven kwijt, maar een mens moet mee met zijn tijd, The show, must go on.
L'histoire se répète. 2005. Sven, 14 jaar ouder, ondertussen voor zijn werk op zending in Leuven, denkt te dagdromen als hij in de buurt van het station een uit zijn jeugd zo kenmerkend geronk hoort. Zijn ogen uitwrijvend ziet hij een authentieke Cummins voor zijn ogen paraderen. Weliswaar verbouwd tot werkbus, maar met de allure van een diva draait ze de stelplaats op, Sven in haar kielzog, vastberaden het hoe en wat van deze oude liefde te achterhalen! "Als je geduld hebt tot na Rock Werchter, als we wat minder bussen nodig zullen hebben, dan kan je dat oude depannagekreng zelfs kopen als je wil". Woorden die impulsieve Sven opzadelen met een lege portefeuille, en een hoofd vol gedachten, hoe hij dit aan het thuisfront in godsnaam moet diets maken...
Partner Koen Goossens is echter wonderwel gecharmeerd door deze nieuwe bezigheid, maar alles heeft zijn prijs nietwaar. Koen heeft ook wel een paar jeugdherinneringen, toen hij met een schare uiteenlopende types pachtersbussen naar school in Eeklo toog. Aah, waar waren die A120, A120P en Transcity immers toch gebleven, ook hij wou zich wel overgeven aan een gezonde dosis jeugdsentiment, en als zelfs een Cummins nog te vinden was... Een toevallig hernieuwde interesse dreigde een wel heel snelle vaart te nemen, alleen: er was geen grote tuin, het ontbrak aan voldoende helpende handen, maar er was gelukkig een dosis gezond verstand. Ratio verdreef emotie, de andere hobby's gaven toch ook genoeg voldoening, het Stoomcentrum Maldegem bijvoorbeeld ( www.stoomcentrum.be)!
Waarover praat een mens al eens niet, op café, bij vrienden. Bij wat schuimend vocht passeren de nodige straffe stoten de revue, maar waagt men zich ook wel eens aan zelfspot. Waar was die tijd gebleven dat Koen en Sven een historisch busimperium gingen uitbouwen en nu met een wrak van een Cumminsbusje opgezadeld zaten. Gelach alom! Gelach alom? Nee eigenlijk niet, een gedeelde vriend wou reeds als kind ook met een autobus rijden (droomde van een handgeschakelde stadsbus VanHool-Mercedes O-321), en jeugddromen weten een volwassen man af en toe te achtervolgen. Dat ondervond dus ook Jan Huylebroeck, musicus, privépiloot, treinmachinist in datzelfde Stoomcentrum Maldegem ( www.janhuylebroeck.be), die prompt een motief had om zijn gedroomde D-rijbewijs met vakbekwaamheid te gaan halen en een stelplaats voor één bus bij hem thuis aanbood. Toen ook nog diens jongste zoon Ralf-Xander, een jongeman met de nodige technische kennis, en Yves Serlet, fervent modelbouwer met een grote doe-het-zelf-bagage blijk van interesse gaven, was het hek van de dam, stoutmoedige beslissingen bleken door de bevestiging van anderen ineens een fluitje van een cent. De doorstart werd genomen met aandacht voor de jongere generatie. Net zoals Sven en zijn Cummins destijds, was Ralf-Xander verzot van de Brugse A120IC 2255-2274, waarvan ineens de 2274 bij het groepje vrienden een nieuwe toekomst vond.
Gericht zoeken leverde de A120 262132 op, en ook nog een verdwaalde A120P; maar deed ook het besef groeien dat ongeorganiseerd werken niet de goede piste was, ook al was de hulp talrijk en kwam die vanuit verschillende hoeken. Na het nodige studiewerk was men het er over eens dat een VZW moest worden opgericht. Statuten werden geschreven, verzekeringen werden aangevraagd, namen werden bedacht enzovoort... Op 27 juli 2010 was het eindelijk zover, de VZW NostalBus was geboren, blokletterde de electronische versie van het Staatsblad als hot wereldnieuws, of tenminste dat laatste droomden we erbij, maar dat mag al eens na al die gedane arbeid die op een blauwe maandag begon.
Ook vóór 2010 was Sven met zijn bushobby bezig, zij het meer passief als deelnemer van liefhebbersritten met oude en moderne bussen. Het leverde hem niet alleen de geruststelling op dat hij niet abnormaal was, en indien wel hij alvast niet de enige was met deviant gedrag; maar hij leerde er ook gelijkgestemden kennen. Enkele van die verwante zielen volgden de aankopen van de oude bussen met argusogen, en gaven eens er een VZW was opgericht te kennen dat zij daar ook wel interesse voor hadden. En zo kon het trouwe groepje voor restauratie van de bussen, begeleiden van speciale ritten en administratie voortaan ook beroep doen op Marc Baeck, Jorge Baeck en Maikel Kegels.
Onmogelijk om allemaal op te noemen, maar zeker evenveel gewaardeerd, zijn de chauffeurs die al achter het stuur van een NostalBus plaatsnamen, onbaatzuchtig, maar toch ook een beetje hun eigen sentiment niet wegstoppend! En we kunnen maar hopen dat steeds meer mensen in de toekomst ons initiatief een warm hart zullen toedragen, het is nodig, willen we de voertuigen blijven onderhouden en op termijn een geschikt onderdak vinden!
|
